Column 'Funske' De Limburger van 27 augustus 2005

GLENN
Natuurlijk. Je weet het. De dood loopt altijd met je over. Tot hij je opeens onder de arm pakt. Je weet het. Het is onafwendbaar. Maar wil je het weten? Het was dinsdagavond. Na een vergadering. We zaten nog even te praten bij Take Five. De laatste? Waarom niet. Het is nog geen elf uur. Opeens kwam Ben binnen van de repetitie van Venlona. Of we het verschrikkelijke slechte nieuws al hadden gehoord. De gesprekken verstomden. Glenn Corneille is dodelijk verongelukt. We konden het niet geloven. Wilden het niet weten. De woensdag was nog geen kwartier oud toen de bevestiging kwam.

Het laatst dat ik Glenn sprak, was bij de kinderoptoch. We hadden alle tijd om te praten, want de optoch vertrok later bij ’t Ald Weishoes dan gepland. We hadden het over onze kinderen. Hij wilde ze, nu ze wat groter waren, echt kennis laten maken met de geis van de Venlose vastelaovend. Het aoliebieësje vertelde hoe het was om het met de bóksebaom te vieren. Die was met zijn vier jaar eigenlijk net te jong. Op de tomp van Klaasstraat en Vleesstraat verloren we elkaar uit het oog. Zo gaat het in de toemel van de vastelaovend.

Uit het oog. Maar niet uit het hart. Ook als je Glenn na hele lange tijd tegenkwam, was het net alsof je pas anderhalf uur tevoren afscheid had genomen. Zo vriendelijk was hij. Zo vertrouwd. We deelden mooie herinneringen. Hij met ‘ome’ Funs van Grinsven en honderd slagwerkers bij de opening van het Zomerparkfeest in het eeuwige liedje Venlo, stedje van lol en plezeer. Maar ook al die andere keren. Met zijn eigen formatie, met Do of Boris. Herinneringen aan Glenn. Venlo haalt ze op. En met iedere herinnering wordt nog duidelijker wat voor een lieve, bijzondere en getalenteerde man hij was. Jongen eigenlijk. Venlo uit zijn verdriet en ongeloof in de condoleanceregisters. Het diepst trof mij de woorden: ‘Het is verbijsterend dat jij nu al bent waar je muziek vandaan kwam’. In de nacht van dinsdag op woensdag is een kille herfst de stad binnengeslopen en werd de zomer verdreven. Je weet het. Net als van de dood. Het is onafwendbaar. Maar wil je het weten?

Blog Take Five

31 mei 2008 – 19.05 uur
Take bereikt ons virtueel. Bert laat via een e-mail weten dat op zondag 8 juni om 12 uur het Night&Day-concert zal plaatsvinden. Het optreden is een jaarlijks terugkerende hommage aan Glenn Corneille, een groot musicus, lieve vriend en warmbloedig Venlonaar. Dit jaar wordt de nagedachtenis aan Glenn verzorgt door pianist Manfred Heinen en trompettist Markus Türk. Van de laatste heb ik een aantal jaren geleden een zelfgebrande cd gekregen met mooie opnames. Het was indertijd een open sollicitatie om te mogen spelen op het Zomerparkfeest. Dat is er toen niet van gekomen, nu is hij alsnog in Venlo. Voor Glenn. En om ons eraan te herinneren dat de dood ons niet kan en mag scheiden van goede vrienden van Take Five. Dat er altijd een hartsverbondenheid kan zijn. De late avond dat het verpletterende nieuws over het dodelijk ongeluk van Glenn bekend werd, is met bijtend zuur geëtst in mijn herinnering.

Het was op dinsdag 23 augustus 2005 om kwart voor elf. Na een vergadering boven, in het lokaal van het Zomerparkfeest, zaten we nog wat na te kletsen aan de bar. Opeens kwam Ben van Prins Hendrik binnen met de vraag of we het slechte nieuws al hadden gehoord. Even later stond ik buiten te bellen met Twan Mientjes die thuis zat maar die onmiddellijk naar de redactie van Dagblad De Limburger ging. Robert Bouten wilde het niet geloven toen ik hem aan de telefoon kreeg. Hij zou het verifiëren bij naaste vrienden en het me meteen laten weten. Dat gebeurde. De definitieve bevestiging was meer stamelen dan zeggen: Glenn Corneille is niet meer. Die nacht druppelden er steeds meer mensen binnen bij Take. Om te horen of het echt waar was. Om het eigen verhaal kwijt te kunnen. Om herinneringen aan en verdriet om Glenn te kunnen delen. We draaiden de muziek van Glenn. De kaarsjes brandden. Er hing een zwaarte. De stemming was intens. Take had verdriet diep van binnen. Take was de meest waarachtige plek op de wereld om te zijn die nacht. Tijdelijk en tijdloos vielen samen. Peilloos.

8 juni – 12.25 uur
Het concert ter nagedachtenis aan Glenn Corneille ontvouwt zich. Als een waaier van klanken . Een half uur geleden kwamen we binnen. Het was een beetje onwerkelijk om al zo vroeg in Take te zijn. Het hoort eigenlijk meer bij het carnaval. Er was een hartelijke begroeting door de familie van Glenn. En er was vlaai geserveerd door Liesbeth die na weken weer op de been is. Bert heette ons welkom met enkele goed gekozen woorden.

Nu spelen pianist Manfred Heinen en trompettist Markus Türk. Hun stukken zijn er geen van drie minuten, hop klaar en het volgende. Het zijn klankschappen, grote indrukwekkende wolkenpartijen die over zee landinwaarts komen rollen. Wolken die uitwaaieren in allerlei vormen om op te lossen in het blauw van de hemel.

De muziek vult Take tot in iedere hoek, omhult de aanwezigen. Raakt ze, streelt ze. De musici kiezen niet voor het veilige midden van een brede weg die makkelijk begaanbaar is. Nee, integendeel. Ze nemen ons mee op een smal slingerpad omhoog. Links is rots, rechts duizelt een afgrond. We gaan hoger en hoger. Bovenop de berg speuren we naar tekenen uit de hemel.

Die opent zich. Hé, is dat niet Glenn? En wie is die andere? Dat moet Chet Baker zijn. Wat ziet die er goed uit! Helemaal weer de boy wonder die hij was in de jaren vijftig. Lang voor alle dope en drank. Gedragen door engelen zweven Glenn en Chet naar Take. Je ziet ze niet maar ze zijn er wel. Glenn heeft zijn arm gelegd om de schouders van pianist Manfred. Naast Markus staat Chet. Speel, speel, speel. Ontroer Take met jullie muziek, raak de harten van de mensen. We zijn niet meer als levend mens bij jullie, maar wel in deze muziek. In dit herinneringsconcert voor Glenn.

Kan muziek betoveren, je op een hoger plan tillen? Jazeker. Vanmiddag gebeurt het. Tranen schieten in de ogen. We zijn één. Wij hier, zij met ons aan de andere kant van het verstand. Als het concert ten einde komt en de muziek verstomt, ontstelt de stilte Take Five.