Dogan Corneille aan Glenn:

Yo Bro,

Die Amerikaanse termen doen het altijd wel goed bij musici.
Daar waar jij al lang “beyond that” bent daarboven gaat alles maar gewoon door hiero.
En dat is maar beter ook. Hoezeer we ook veel te weinig niet om je lachen en niet van je genieten zijn er zo vele indringende momenten waarop we simpelweg niet om je heen kunnen. Gek genoeg is dat heel vaak bij het horen van iets dat net niet goed genoeg is. Muzikaal, maar ook grappenmakers die in de zelfde categorie humor zoeken naar omstanders. Zelfs hardwerkende ietwat stuntelende rechtermiddenvelders met een nogal gevoelige “temper” doen me beseffen dat zij bij mij meer sympathie verdienen dan eigenlijk nodig is. Je weet toch…

Overtreffen lukt zelden. En niet omdat het niet beter, leuker en grappiger kan, maar meer omdat mijn perceptie dat niet toelaat. Des te groter de orde van de dag mij ook probeert op te slokken des te groter de drang naar interactie met jou overleeft in mijn hoofd. En jij weet als geen ander dat ik daar verder nagenoeg niemand mee lastig val. Maar als mijn denkpatroon jou zou storen in je dagelijkse beslommeringen dan spijt me dat ten zeerste. Ook al zou jij het niet anders doen.
Op je begrafenis zei ik al tegen je dat ik jou noch jij mij niets uit hoeft te leggen, vandaar dat ik dit stukje schrijf als columnist. Er zijn namelijk meer mensen die dit lezen en ons taaltje snapt toch niemand.

Om het “feelgood” -idee nog even vast te houden voeg ik tevens wat foto’s toe. Kunnen we mooi nog even glimlachen met z’n allen. De foto’s die ooit nog genomen dienden te worden visualiseren we wel in de andere dimensie over een jaar of 50.

Take care,

x Dogan

mei 2008