(Horst, Nederland,16-04-1969)

Recensies

Diversen

'Twee stijlen hebben elkaar gevonden en het publiek was laaiend enthousiast. Egbert Derix heeft een eigen stijl ontwikkeld, elk stuk met zijn eigen spanningsboog. Zijn pianospel zit vol gevoel en emotie, in de verre verte hoor je de verwantschap met Keith Jarrett en Michel Petrucciani. Maar met een klassiek geschoolde fluitist spelen was ook voor hem een nieuw avontuur.
Fluitist Georges van de Ven liet zijn mooie gevoelige zingende toon samensmelten met de jazzy pianoklanken. Deze twee muzikanten met hun eigen stijl vulden elkaar aan , dat ze pas twee maanden samenspelen was in de verste verte niet te horen. Het concert bestond uit eigen composities van Derix gearrangeerd voor fluit, stukken van Poulenc en Sir Malcolm Arnold. Ook Schubert moest er aan geloven maar dan wel in een modern jasje. Der Leiermann van Die Winterreise kreeg nieuwe spanning, kleur en muzikale inhoud. Persoonlijk mag van mij de complete Winterreise cyclus het nieuwe project worden van deze twee muzikanten.
Der Leiermann toonde aan dat dit meesterwerk van Schubert uit 1827 naar de 21ste eeuw in een nieuwe fusion vorm getild kan worden.'

Cles, 1 september 2008

In hun composities voor het Searing Quartet gebruiken pianist Egbert Derix en saxofonist Peter Hermesdorf zo ongeveer allesbehalve belegen jazzidiomen. Afrikaanse zesachtste grooves, funky baspatronen, drum&bass en andere hippe eigentijdse dansmuziek, en ergens in de tweede set ineens een stukje swing. (..) De muzikanten spelen bijna puur akoestisch. Hermesdorf betoetert zonder moeite de achterste rij, en al verdwijnen er twee draadjes in de piano, het meeste geluid komt gewoon van het podium af.(..) Drummer Sjoerd Rutten krijgt vlak voor de pauze de gelegenheid om eens flink van leer te trekken, zodat het publiek ervan kan bijkomen met een drankje erbij. Hij is een drummer die zowel luisteraar als medemuzikant ritmisch alle hoeken van de kamer kan laten zien en je toch nooit het bos instuurt, een zeldzame combinatie van eigenschappen. Het concert van het Searing Quartet verloopt behoorlijk geregisseerd. Zorgvuldig opgebouwde thema's worden gevolgd door gewiekst uitgestippelde solodelen. Daarin gebeurt een hoop improvisatorisch geweld, met veel hippe outside-licks en overkokende piano's. De remmen gaan helemaal los in een stuk dat ontaardt in een vette discogroove. (..) En zelfs de opbouw van de set is heel slim gecomponeerd.(..) Searing maakt een soort gesofisticeerde kamerjazz: een combinatie van intelligente composities, aanstekelijke grooves, doordachte structuren, slimme arrangementen en vakbekwame improvisatiekunst. (..)

Marten Schulp in Jazznews, februari 2004.

"Holland In Jazz is met hoorbare liefde samengesteld, maar het concept is wat aan de brave kant.(...) Maar gelukkig: de muziek op de cd mag er zijn. Twaalf componisten schreven muziek, twaalf stukken voor evenzovele provincies. Het zijn de sterk uitvergrote verschillen in stijl en opvatting van al die toondichters, die de eigen stem van Van der Lee's groep zo goed uit de verf laten komen. Martin Fondse springt er uit met zijn ode aan Bra-Bra-Brabant, en ook de Limburgse jazzcomponist Egbert Derix zet de muzikanten aan tot evenwichtig én avontuurlijk samenspel."

Alternate Take, juli 2003, Remco Takken

"Wat je noemt een ambitieus project. Loet van der Lee onderstreept met Holland in jazz zijn Nederlandse roots. Twaalf componisten werden aan het werk gezet om de sfeer van hun landsdeel muzikaal te treffen. (..) Het handschrift van Horstenaar Egbert Derix (Searing Quartet) klinkt duidelijk door in La caverne, de mystieke en ingetogen ode aan Limburg die de plaat afsluit."

Dagblad De Limburger maart 2003

"Jongere klassieke en jazzpianisten wordt tegenwoordig nogal eens verweten dat ze uiterst correct spelen, maar tegelijk het avontuur uit hun spel hebben gebannen en daardoor teveel op elkaar zijn gaan lijken. Oude klassieke meesters als (....) Vladimir Horowitz en vroegere jazzgrootheden als (....) Wynton Kelly waren vrijwel direct herkenbaar. Het laatste is zeker waar, maar of genoemd verwijt voor elke jongere musicus opgaat is zeer de vraag. In elk geval komen in deze aflevering van Pianowereld twee jongere pianisten aan het woord die ieder op hun eigen manier aan een persoonlijke zoektocht zijn begonnen en zo uit het harnas weten te breken. De Fransman Alexandre Tharaud (....) en dichter bij huis heeft de jazzpianist Egbert Derix oorspronkelijkheid tot uitgangspunt verheven; met zijn zeer herkenbare composities sleepte hij op het North Sea Jazz Festival de prijs van de Dutch Jazz Competition in de wacht. (....) Positieve berichten voor de toekomst."

Sem van Gelder in Pianowereld, februari 2003

"Het schrijven van je eigen muziek, is misschien wel nét zo belangrijk, als het spelen zelf. Maar wat ís een goede jazzcompositie? Hoewel de jazz haar identiteit ontleent aan de improvisatie -het ter plekke bedenken van nieuwe muziek- bestaat er tóch zoiets als een voorbeeldige jazz-compositie. Naast een solide houvast voor de escapades van de solisten, is een jazzcompositie ook vooral een liedje. Het moet blijven hangen in het hoofd van de luisteraar.
De beste compositie van de Dutch Jazz Competition 2002 is door de vijfkoppige jury unaniem gekozen. De doorslaggevende reden was bij alle vijf de juryleden volkomen duidelijk: wat een prachtige melodie! Nothing beats a good melody! Dat geldt voor klassieke muziek, popmuziek, en ook jazz.
De componist van deze melodie is een reeds veelgevraagd jonge pianist. Behalve een map vol mooie composities, heeft hij ook een eigen kwartet, waarmee hij een sleutelpositie inneemt in de jongste Limburgse jazz-scene. De Beste Compositie is een duet voor tenorsax en piano; de Beste Compositie van 2002 gaat naar She isn't like you van Egbert Derix!"

Juryrapport Dutch Jazz Competition, NSJF juli 2002

"In een volgepakte bovenzaal van het Theater aan het Vrijthof demonstreerden pianist Egbert Derix cum suis dat het Searing Quartet met hun nieuwe repertoire de lat erg hoog hebben gelegd.(...) Met de muziek van het Searing Quartet is iets bijzonders aan de hand. Deze leunt weliswaar tegen de moderne jazz aan maar er is een minstens zo sterke associatie met de serieuze popmuziek mogelijk. (...) Het Searing Quartet is een virtuoze groep met absoluut originele denkers."

Laurent Sprooten in Jazznews, april 2002.

"De jonge pianist Egbert Derix nam de eerste Jerry van Rooyen Award in ontvangst. Winnaar Derix is niet alleen actief in opkomende groepen, hij componeert ook veel. Voor anderen, maar vooral voor het door hem geleide Searing Quartet."

De Volkskrant, november 2001

"Zij (het Searing Quartet) nemen de tijd om hun muzikale gedachten vorm te geven. De spanning die ontstaat naar het zoeken van een balans tussen tijd en ruimte is van een grote muzikaliteit en eenheid."

Juryrapport Jerry van Rooyen Award, november 2001

"De Nederlandse jazzpianist Egbert Derix herinner ik me haarscherp van het album Aquamagia van het Searing Quartet ,waarop zijn prachtige compositie Exit Ego staat (...) We kunnen weer van Derix's pianospel genieten maar ik kan niet helemaal met Digna's zang mee. She isn't like You, helemaal in Derixs componeerstijl bevalt me beter. In elk geval blijft Egbert Derix een pianist en zeker ook componist die het beluisteren waard is."

Sem van Gelder in Pianowereld, november 2001

Colofon

This site was last updated on: