(Horst, Nederland,16-04-1969)

Recensies

'Twee stijlen hebben elkaar gevonden en het publiek was laaiend enthousiast. Egbert Derix heeft een eigen stijl ontwikkeld, elk stuk met zijn eigen spanningsboog. Zijn pianospel zit vol gevoel en emotie, in de verre verte hoor je de verwantschap met Keith Jarrett en Michel Petrucciani. Maar met een klassiek geschoolde fluitist spelen was ook voor hem een nieuw avontuur.
Fluitist Georges van de Ven liet zijn mooie gevoelige zingende toon samensmelten met de jazzy pianoklanken. Deze twee muzikanten met hun eigen stijl vulden elkaar aan , dat ze pas twee maanden samenspelen was in de verste verte niet te horen. Het concert bestond uit eigen composities van Derix gearrangeerd voor fluit, stukken van Poulenc en Sir Malcolm Arnold. Ook Schubert moest er aan geloven maar dan wel in een modern jasje. Der Leiermann van Die Winterreise kreeg nieuwe spanning, kleur en muzikale inhoud. Persoonlijk mag van mij de complete Winterreise cyclus het nieuwe project worden van deze twee muzikanten.
Der Leiermann toonde aan dat dit meesterwerk van Schubert uit 1827 naar de 21ste eeuw in een nieuwe fusion vorm getild kan worden.'

Cles, 1 september 2008

'Het Searing Quartet werd opgericht door pianist Egbert Derix en saxofonist Peter Hermesdorf.
Dit album is inmiddels hun vierde samen met bassist Norbert Leurs en drummer Sjoerd Rutten.
Ikzelf ben altijd gecharmeerd geweest van het kwartet vanwege de rust en ruimte die hun muziek
uitstraalt, ook bij virtuoze passages. De musici laten elkaar de ruimte en staan ten dienst van elkaar.
Dat is op deze cd ook het geval. De geluidsproductie is evenwichtig en transparant. De composities
bestrijken een breed scala van ballad tot salsa. Compositorische bijzonderheid: op het album staan
een Hymne aan Glenn Corneille en een stuk van de veel te vroeg overleden toetsenist zelf.'

Rakendra Smit, NTB 'Muziekwereld' mei 2008

"Vol enthousiastme viste ik vandaag het nieuwe album van de Noord-Limburgse jazz-grootmeesters ‘Searing Quartet’ uit mijn brievenbus. Ik kan mijn herfstdagen vullen met het voorzien van een laag teer op mijn longen en een prettig promilage alcohol in mijn bloed.

Als Limburgse muziekliefhebber kan ik niet anders dan mijn relaas te beginnen door het eerste nummer over te slaan. Als echte rustgevende ballad rolt het tweede nummer melancholisch traag uit de speakers waar in nog duidelijker de warme saxofoonklanken met lichte vibrato naar voren komen. En hoe anders zou zo'n mooi lied moeten heten dan 'Hymne voor Glenn Corneille'? Ook dan wordt ondergetekende even stil.

De productie van de plaat is helder en eerlijk. Alles is hoorbaar en transparant. Van de saxofoonsolo’s van Peter Hermesdorf tot de kleine details in de percussie van Sjoerd Rutten. De frequenties liggen breed gestapeld op elkaar door de sprankelende hi-hat, de contrabas van Norbert Leurs en de wollige kick. Waarbij de pulserende begleiding in bijvoorbeeld ‘Chasse’ in de vorm van pianist Egbert Derix, op geen enkele manier de andere instrumenten in de weg zit.

Het verhaal terugpakkend naar de opener op het album ‘Salasa’, denk ik terug waarom ik bij mijn vorige recensie de bandstijl heb betiteld als ‘zwoele jazz’. Ik zie de danseressen voor me. Althans dat had gekund op dit nummer; veel dansbaarder komen ze niet.

Enkele nummers hebben een groot ‘toegankelijkheidsgehalte’. Ik doel hiermee op de ogenschijnlijk eenvoudigere composities en gelaten drums. Waarbij ‘Soul Etude’ zelfs enigszins gedateerd klinkt. Maar bijvoorbeeld ‘I am the judge’ maakt dit voor mij alweer ruimschoots goed met zijn absurde maatsoorten en akkoorden. En dan mag ik het natuurlijk niet nalaten de drumsolo in ‘It can be done’ te noemen.

De cd is voornamelijk gevuld met heerlijke luistermuziek en rustige sferen, waarbij de vier heren geen moment schromen om te laten merken dat hun instrumenten in alle vormen en op alle manieren uitzonderlijk goed beheerst worden.

De licentie om hun werk voort te zetten heeft ‘Searing Quartet’ zeker verdiend.

“Beholding yesterdays with hope for the future. It carries on and life’s worth extending the licence.”

Twan Bakker, VPRO 3 voor 12, oktober 2007

‘Als een tekstdichter die veel te zeggen heeft in zee gaat met een pianist die veel te melden heeft, blijken er in het zuiden opklaringen te zijn. En zo is het gegaan met de muziek van pianist Egbert Derix en de teksten van zanger Ton Engels, die ook gitaar speelt. Ze spelen ontroerende liedjes als ‘Zeg ’t Niet’, geestige liedjes als ‘Anquetil’, weerberichten als ‘De Zomer’, en strijdliederen als ‘In de Kroeg’. Elk stuk krijgt zo zijn eigen karakter . Met de bas van Reyer Zwart en de drums van Arthur Lijten is dit een eigentijds cabaretesk en jazzy document geworden’.

Hans Dijkstal, Financieel Dagblad juni 2006

‘Ton Engels schreef het materiaal voor deze nieuwe Nederlandstalige cd samen met Egbert Derix, pianist componist van o.a. het Searing Quartet. Een aantal instrumentale composities van het Searing Quartet werden door Ton Engels van tekst voorzien. Naast beide heren zijn verder contrabassist Reyer Zwart en drummer Arthur Lijten van de partij op deze cd. De mix is lekker droog en open gehouden met veel ruimte voor de zang. Dat is fijn want de teksten zijn sterk, grappig, slim en boeiend en zijn moeiteloos te verstaan. Ton Engels heeft daarnaast een eigen, doorleefd, stemgeluid. Hij is bovendien een geboren voordrager. De composities zijn origineel en bevatten veel elementen uit de westerse lichte muziek van de afgelopen zestig jaar. De band speelt geïnspireerd en professioneel en dat maakt dit album tot een luister-CD van hoog niveau. Het nummer ‘De Zomer’ is voor mij persoonlijk het hoogtepunt.
De zanger begint alleen met samples van wat vallende regendruppels op de achtergrond. Met een summiere begeleiding wordt het nummer zeer geraffineerd vertolkt, indrukwekkend. Deze cd is de uitkomst van een zeer geslaagde samenwerking tussen de pop- en jazzwereld, erg mooi!’

Rakendra Smit NTB ‘Muziekwereld’ juni 2006

"De eerste is weer zanger/gitarist van de Brabantse rockgroep Blowbeat, de tweede is een in het gelouterde Searing Quartet actieve Limburgse pianist. Met recht twee totaal verschillende werelden. Ton Engels opereerde in Blowbeat in het Engels, maar voor zijn soloalbums schreef deze aan de rockacademie in Tilburg verbonden muzikant/tekstdichter steeds vaker in zijn moerstaal, een dialect met een zachte g, zo u wilt ook typisch Engels (zo heet hij tenslotte), maar dan in het Limburgs. Egbert Derix ontving veel prijzen in de jazzwereld. De composities die hij voor zijn kwartet schreef zijn dan ook van een ongekende schoonheid. Dat vond ook Engels. Hij schreef er prompt een aantal machtig mooie teksten bij. Er staan er twaalf op 'In Het Zuiden Opklaringen', een verzameling subtiele songs die balanceren tussen pop, jazz en kleinkunst. Ballades vooral. Liedjes die je minstens een paar keer tot je door moet laten dringen voordat alle pianoakkoorden en de zachte-g-poëzie definitief op zijn plaats valt. Met woorden van spijt over verloren relaties, fietsen als Anquetil, avondrood in De Peel en nostalgie. Moeilijker dan de liedjes van Gerard van Maasakkers en Gé Reinders, maar geschikt voor hetzelfde publiek. Alleen in het volledig door Engels geschreven 'In De Kroeg' lijkt het er op het eerste gehoor wat minder serieus aan toe te gaan; de kroegpraat is echter wel scherp als een scheermes. Sterke cd. Ik zou ook de agenda's in de gaten houden, want deze songs verdienen ook een aandachtig oor tijdens een theatertoer die ongetwijfeld gaat volgen."

Willem Jongeneelen, BN De Stem, mei 2006

"Ze delen de zachte G en, nog belangrijker, een passie voor subtiele muziek. Deze combinatie maakt van In Het Zuiden Opklaringen een wel erg bijzondere plaat. Engels, één van Nederlands beste singer-songwriters en Derix, gepokt en gemazeld als talentvolle jazzcomponist/pianist (Searing Quartet) hebben elkaar gevonden in een even eenvoudige als doeltreffende setting. Derix de muziek, Engels de teksten, een uitstekende ritmesectie erbij en ziedaar, het wonder is geschied. Uit handen van deze bescheiden grootheden lijkt alles zo simpel dat de schoonheid als vanzelf ontstaat. Liedjes voor tussen licht en duister, natuurlijk met de liefde als centraal thema en altijd de twijfel dichtbij. Bedenk daarbij de schitterende piano- en Fender Rhodes arrangementen van Derix en weet dan dat In Het Zuiden Opklaringen het karakter heeft van een monumentaal epos."

FRET, Nederlands Pop Instituut, mei 2006

'Naar verluidt kreeg Ton Engels een cd van het Searing Quartet in handen en was zo onder de indruk van wat hij hoorde, dat hij spontaan enkele instrumentale nummers van een tekst voorzag. Een pakketje per post zorgde voor de rest. Het bleek het begin te zijn van een opmerkelijke muzikale vriendschap. Engels kennen we natuurlijk van het tegenwoordig weer actieve Blowbeat en zijn Limburgstalige soloplaten. Het Searing Quartet, waarvan pianist Egbert Derix deel uitmaakt, is een internationaal gerenommeerd jazzcollectief. Twee totaal verschillende werelden, die op In Het Zuiden Opklaringen verrassend genoeg naadloos in elkaar overvloeien. Derix tekent voor het gros van de composities, terwijl Engels de teksten, anders dan voorheen met meer poëzie dan ironie, voor het eerst in het Nederlands schreef. De toonzetting is uiteraard jazzy, de instrumentatie subtiel en beheerst, waarbij het tweetal zich laat bijstaan door Reyer Zwart (contrabas) en Arthur Lijten (drums, percussie). Vooral de ballads, die bij tijd en wijle de sfeer van Tom Waits' Closing Time oproepen, zijn oorstrelend mooi. Een juweel van een album dat de tijd even stil doet staan. Dit uitzonderlijk samenwerkingsverband smaakt naar meer. Veel meer.'

Marcel Haerkens, OOR, april 2006

'Verrassing uit het zuiden: Pianist Egbert Derix en zanger/gitarist Ton Engels maakten samen een CD met Nederlandstalige liedjes: "In het zuiden opklaringen". Prachtige plaat! Is het jazz? Zijn het luisterliedjes? Is het pop? Allemaal hokjes waar de CD niet in thuishoort. Door de consistente klank van piano, contrabas, drums, zang en hier en daar een bescheiden toevoeging van gitaar of melodica. Door de onmiskenbare muzikale kwaliteit die ver uitstijgt boven tekst-met-begeleiding. Door de ingetogen sfeer waarin een mooie melodie alle ruimte krijgt, en waarin ritme en swing een subtiele basis vormen. Teksten met een twist: "komt het ooit nog terug dat gevoel van geluk/van zomers zonder einde/en nasi uit blik" - teksten die wonderlijk samensmelten met de melodische composities van Derix. De muziek van Derix kenden we al van onder andere het Searing Quartet en van zijn samenwerking met saxofonist Leo Janssen. Ton Engels is - al jaren - de man achter Blowbeat en scoorde met zijn platen in het Heldens dialect. En ze hebben het er over in VPRO's De Avonden, op dinsdag 21 maart, even na achten.'

Aad van Nieuwkerk, VPRO-radio, Maart 2006

'Een titel die om een of andere reden naar de zomer doet verlangen, en een samenwerking die naar méér doet verlangen. Voilà! Engels' Welkom Bej De Minse was destijds al onze Limbo-tip Van De Maand (Mania 193)en heeft zichzelf -we verraden het meteen maar- overtroffen met IHZO, dus verzint ú nu maar wat dit keer. Dat is natuurlijk de inbreng van de jazzy toetsen van Egbert Derix van het Searing Quartet, die dan ook voor alle muziek tekende, maar ook Engels' teksten in het Nederlands in plaats van in het Limburgs, dat de zeggingskracht vergroot, terwijl hij zijn tong wat minder diep in de wang lijkt te drukken en er hardop op los mijmert en/ of praat over onder meer natuur en jaargetijden, vrouwen, vroeger (het lied Vroeger is dan weer stevige ironie), jazelfs Het Hogere wordt genoemd. Hielden wij het voorheen op een kruising tussen Gé Reinders en Gerard Van Maasakkers, in geval van In Het Zuiden Opklaringen voegen wij daar begrijpelijkerwijs graag (Jeroen) Zijlstra aan toe en sorry, maar het woord 'tijdloos' is hiervoor uitgevonden.'

Platomania, maart 2006

"Als muziek een bepaalde stemming of sfeer afdwingt is het aan ondergetekende zeer goed besteed. Zo ook de zwoele Jazz van het Searing Quartet op hun laatste album 'Starling Hill'. Het is een kwestie van een ietwat langere zoektocht, maar uiteindelijk kom je toch de passende Limburgse band tegen om het gevoel wat je hebt op dat moment uit te drukken in muziek. Ik krijg nog steeds een brok in mijn keel als ik terugdenk aan wijlen Jazzpianist Glenn Corneille, wiens muziek een verademing bood tussen de harde muziek die Limburg veelal als standaard aanbiedt. Maar een aantal maanden na zijn onverwacht overlijden mag bovengenoemde parel niet ontbreken in de rij stijlen waar 3VOOR12/Limburg aandacht aan wil besteden.

Het Searing Quartet is opgericht in 1995 op het conservatorium te Maastricht. Egbert Derix (piano), Peter Hermesdorf (saxofoons) en Sjoerd Rutten (drums) studeerden er alledrie. Het vierde bandlid, Norbert Leurs (contrabas) studeerde aan het conservatorium te Arnhem. In 1999 debuteerde het kwartet met het album 'Aquamagia', in 2003 gevolgd door 'Set Sail!'. Laatstgenoemde album had een optreden op het befaamde 'North Sea Jazz Festival' tot gevolg. In 2004 werd het album 'Starling Hill' uitgebracht op het label 'Inbetweens Records'. Het Limburgse label heeft namen als Mo'Jones, Lex Nelissen, Arno Adams en Bart Oostindie onder haar hoede, wat een vergaring is van de alternatieve top van de provincie.

De setup van het jazz-kwartet staat eigenlijk al garant voor een bepaalde sound. Het geluid en de productie van de vier instrumenten (piano, contrabas, saxofoon en drums) creëren meteen vanaf het eerste nummer al een middenweg tussen het spenderen van een rokerige vrijdagavond in een café en een brakke zondagmiddag op een dakterras in de zon. Er had geen beter nummer als opener van het album gekozen kunnen worden; 'If we'd known' begint met een sereen intro van de drums, gevolgd door de basislijnen van de contrabas en piano. De opbouw en spanning zijn duidelijk te merken en vinden hun adempauze in een terugkerend thema.

'Starling Hill' staat vol afwisseling, zonder ontrouw te zijn aan de stijl. Het album bevat opzwepende nummers als 'Eg's Files', waar het drumgeluid meteen als beste tot haar recht komt en 'Jo Man's Land', met een aanstekelijk thema. Maar ook worden er nummers gespeeld die gevuld zijn met emotie en melancholiek, zoals 'Ludi's Lineage'. Hierbij blijft het beeld voor mijn ogen verschijnen van een braakliggend terrein in een Oostblokland waar een sterk vermagerde zwerfhond pathetisch zoekt naar iets eetbaars. Het meest zwoele nummer van het album is 'Starling Hill'; langzaam tempo, zweverige drums en een slepende melodielijn. Waarom ligt er niet meer Jazz voor het oprapen in Limburg? Waarom blijft het genre een elitaire bijsmaak houden? Of is dit juist de charme van het geheel? Jazz zal tijdloos blijven; Terwijl je stromingen ziet komen en gaan, is er de laatste eeuw altijd iets geweest om op terug te vallen. Ik ben in ieder geval erg nieuwsgierig gemaakt naar de live-ervaring van het Searing Quartet."

Twan Bakker, VPRO-site 3 voor 12, december 2005

"Slechts twee muzikanten, beiden van naam en faam. Leo Janssen speelt verschillende saxofoons en klarinet en maakte o.a. een prachtig album met het Metropole Orkest. Egbert Derix excelleert op piano en keyboards, zoals hij ook doet met zijn eigen Searing Quartet. Zij besloten met eigen stukken een muzikaal gesprek aan te gaan. Het is een dialoog op hoog niveau geworden. Op het ene moment klinkt het duo melancholiek, dan weer is de sfeer nostalgisch om vervolgens uitbundig te worden. Dit is echte 'bankmuziek', dat wil zeggen : liggen op de bank, ogen dicht en je mee laten voeren. Waarheen? Dat hangt van jezelf af. Na terugkeer voel je je verkwikt."

Hans Dijkstal, Financieel Dagblad, oktober 2005

"'Angeli' de eerste cd van Egbert Derix (piano en keyboards) en Leo Janssen (saxen en klarinet) bevat stukken van beide heren en een compositie die Egbert Derix samen schreef met Glenn Corneille. De muziek op dit album valt niet onder een noemer te plaatsen. Natuurlijk horen we veel jazzelementen, maar de grens met klassieke muziek en wereldmuziek is vaag. De rode draden op deze cd zijn rust en ruimte, beide musici benadrukken de leegte en dat is geraffineerd en zeer verstillend. Janssen heeft een vertellende speeltrant met mooie ronde toon die nostalgische kriebels in de onderbuik laat oplossen in het gehele lijf, wat mij betreft is hij een chakra-kunstenaar die onvermoede deuren opent in de luisteraar. Egbert Derix voegt daar, soms met zeer minimale pianobegeleiding, het harmonische en ritmische universum aan toe. Het vakmanschap en de sensitiviteit van beide musici/componisten heeft de dertien stukken op deze cd de magie gegeven die kunst zijn eeuwige houdbaarheid verleent."

Rakendra Smit, NTB-muziekwereld, september 2005

“Een saxofonist die bij Kindamuzik de handjes op elkaar krijgt, is gewoonlijk van het ruige knetterende soort, het krijsende type Albert Ayler of Pharoah Sanders. De Nederlandse saxofonist Leo Janssen komt echter uit een geheel andere school. Zijn overdachte, introverte spel heeft meer te maken met de grillig-vloeiende Noord-Europese melodielijnen van Jan Garbarek dan met de vrije expressie van bovengenoemde ‘screamers’. Leo Janssen blaast met een andere energie, maar met een minstens zo interessant, want vrijelijk zwevend, resultaat. Stuur je vrienden en huisgenoten of –dieren even naar buiten, en zet dit akoestische plaatje ietsje harder op dan je normaliter zou doen. Bewonder de adem- en blaastechniek. Omdat de stukken niet al te lang duren, zijn de subtiele verschillen van de klankkleuren in de dertien tracks al snel te onderscheiden. Dat hoef je maar één of twee keer te doen, daarna besef je hoe snel deze muziek in je hoofd blijft rondzingen. Een zeldzaamheid bij een instrumentaal album. Wat deze cd daarnaast nog interessant en boeiend maakt, is de geniale opbouw van het geheel. Het is een verbluffende eenheid, steeds iets intenser, met een prachtige manier van afbouwen naar het einde toe. Alle tracks zijn volwaardige composities, maar ook samen vormen ze zo een boeiende nieuwe compositie.

(…….) Ook Derix lijkt de muziek van Garbarek goed te kennen. Voor ‘Second Déjà Vu’ neemt Derix achter de synthesizer plaats, en dan doemen al snel wijdse Scandinavische vlaktes op. Zo is ‘Angeli’ in al zijn rust en evenwichtigheid een behoorlijk avontuurlijk album geworden, waarmee Janssen en Derix bewijzen dat muzikale zeggingskracht heel melodieus kan worden ingevuld, ook in de vrijere improvisaties.”

Remco Takken, www.kindamuzik.net, juni 2005

'Spiritual', 'déjà vue', 'thoughts', 'angeli'... het zijn woorden die associaties oproepen met dromerige muziek die de ruimte biedt aan de luisteraar om de gedachten de vrije loop te laten. Die belofte lossen Leo Janssen (saxen en klarinet) en Egbert Derix (piano en key-boards) in op dit mooie, goed verzorgde album.

De twee instrumentalisten (ook actief in respectievelijk het Metropole Orchestra en Searing Quartet) zijn beiden sterk in warme, toegankelijke en boeiende melodieën. De 13 eigen composities leveren volop de ruimte voor diepgaande, vriendelijke conversaties. Derix schetst daarbij een speeltuin met voortdurend herhaalde thema's; Janssen speelt erin met aansprekende melodieën. De prachtige titelsong, en dan vooral het pianowerk van Derix, doet sterk denken aan het werk van Wim Mertens. Het duo brengt muziek die het niet redt met een eenvoudig labeltje. Ik houd het op licht verteerbare jazz met een vleugje klassiek en een enkele verwijzing naar etnische muziek, zoals in 'In Bocca Al Lupo'. (….)

Erno Mijland, www.draaiomjeoren.com, juni 2005

"Het album bevat 13 stukken die boeien zowel qua uitvoering als compositie. De beide musici vullen elkaar aan en weten een goede harmonie te creëren. Spanning en opwinding wordt afgewisseld door rust, schoonheid en soms zelfs iets zweverigs. Wij weten inmiddels dat Egbert Derix prachtige composities maakt. Leo Janssen heeft met zijn stukken op deze cd ook bewezen zijn mannetje te staan. In mijn ogen heeft de cd genoeg hoogtepunten zoals 'spiritual remembrance' en de door Derix geschreven bekroonde composities 'exit ego' en 'she isn't like you'. Leo Janssen komt sterk te voorschijn met het flamenco-achtige stuk 'spanish thoughts'. Van essentieel belang is de geluidskwaliteit, met name bij duoprodukties. Ik mag wel zeggen, deze is uitstekend."

Serve Zeguers, Jazznews, april 2005

"Wat kunnen we dankbaar zijn dat de Limburgse tenorsaxofonist/klarinettist Leo Janssen(Metropole orkest)en pianist Egbert Derix(Searing quartet) de studio zijn ingetrokken. Het album met veel diepgang, dat overigens het nodige geduld vergt van de luisteraar, is namelijk ronduit spraakmakend. Wie echter genoeg tijd in deze schijf durft te investeren zal op den duur de schoonheid van de sferische nummers vol dramatisch blaaswerk en sombere toetsenpartijen gaan inzien. Angeli is de overtreffende trap van een groeialbum en zal over een paar jaar dankzij nummers als het sublieme“Angeli”,machtige met de honor award van de American songwriters network bekroonde compositie “Exit ego” nog net zo overweldigend in de oren klinken. Een aanrader voor de muzikale melancholische avonturier die van een meeslepende combinatie van jazz en avant-garde houdt. De weinig toegankelijke maar meesterlijke “Doctor Wurly’s first second opinion” en “In bocca al lupo”rechtvaardigen alleen al de aanschaf van deze cd. Op naar het buitenland met deze brok emotie! Waarderingscijfer: 9. "

L1 radio, Herman Poels, april 2005

“Beheersing is het sleutelwoord op Angeli, de cd van de Limburgse jazzmuzikanten Leo Janssen en Egbert Derix. De twee verstaan hun ambacht, beheersen hun instrument. Bovendien doseert het duo uitstekend, het bedwingt de lust tot oeverloos improviseren, die muziek van collega’s vaak zo onverteerbaar maakt. Janssen neemt bijna twintig jaar ervaring van Metropole Orkest mee. Zowel op saxofoon als op klarinet is zijn toon doorleefd zonder zwaar op de hand te klinken. Het door hem geschreven titelnummer is prachtig. Toetsenist Derix draaide vlieguren in zijn Searing Quartet. Van die groep nam hij ondermeer de twee prijswinnende composities Exit Ego en She isn’t like you mee. De twee maakten ook samen composities voor dit intieme album. De platenmaatschappijen hebben het onterecht niet aangedurft met het duo. Dat verwondert nauwelijks in een week dat Blue Note trots laat weten dat het voor het eerst in vijf (!!!) jaar weer een jazzartiest heeft getekend. Angeli is wel verkrijgbaar via www.egbertderix.com”

Paul vander Steen, Dagblad De Limburger, maart 2005

"Heel wat jazzmusici schreven en schrijven eigen stukken, maar er zijn maar weinig onder hen die werkelijk aanspraak kunnen maken op de titel ‘componist’. Een van hen lijkt de Nederlandse pianist van het Searing Quartet te zijn: Egbert Derix, wiens ‘She isn't like you’ op het North Sea Jazz Festival in 2002 al de Prijs voor de Beste Compositie van de Dutch Jazz Competition ontving. Op de nieuwe cd van het Searing Quartet, ‘Starling Hill’, is zijn werk weer prominent aanwezig. Derix’ composities het verschaffen het Searing Quartet een bijzondere dimensie. Zijn werk doet me denken aan het beste van Wayne Shorter, verrassend gecombineerd met dat van zestiger jaren icoon Burt Bacharach. Derix schrijft op uitgebreide akkoorden werkelijke melodieën vol grote intervallen, die tot mijn genoegen vaak onverwachts gebruik maken van de tonica. ‘Ik probeer het altijd net even anders te doen’, zei hij eens in een interview in dit blad en dat lukt hem steeds weer. Op deze cd is het vooral ‘Starling Hill’, het titelstuk, dat me luistergenot verschaft. Ook hier schept Derix een verstilde sfeer, dankzij de ‘Bacharach’-intervallen die bijna louterend werken, een soort positieve berusting teweeg brengen. Voeg daarbij de saxen van Hermesdorf, die de sfeer van John Coltrane’s kwartet van 1961-63 oproept, en de begeleiding van bassist Norbert Leurs en drummer Sjoerd Rutten en je hebt een jazzkwartet dat zich onderscheidt van het gemiddelde dat vaak alleen technisch begaafd is. Daarmee is ‘Starling Hill’ een cd die het waard is gekocht en vele malen beluisterd te worden."

Sem van Gelder, Pianowereld december 2004.

"Starling Hill, de derde cd van het Searing Quartet, laat nog maar eens horen hoe lonend het kan zijn als jazzmuzikanten kiezen voor een langdurige samenwerking. Pianist Egbert Derix droeg zes nummers aan. Saxofonist Peter Hermesdorf leverde er vier. Met drummer Sjoerd Rutten en contrabassist Norbert Leurs klinken ze steeds meer als een hechte eenheid zonder dat overigens de zin voor avontuur daar onder lijdt. Geen doorgeschoten egotripperij, geen overdadige notenbrij, maar to-the-point-composities die blijven hangen. Het wordt nu echt hoog tijd dat de rest van Nederland de groep de erkenning geeft die ze verdient."

Dagblad De Limburger, Paul vander Steen, september 2004.

"Een toegankelijke plaat met een stabiele klankkleur waarop charmante eenvoud - die ook terugkomt in het hoesontwerp - en positiviteit overheersen. Pianist Egbert Derix en saxofonist Peter Hermesdorf klinken als vrienden die samen ontspannen de melodieuze mogelijkheden van hun instrumenten ontdekken. Met name Derix weet te boeien met zijn lyrisch, typisch Europees spel."

Erno Mijland, www.draaiomjeoren.com oktober 2004.

"Ze zetten er op dit album de vaart in met af en toe een meditatieve pauze. In deze pauzes weet pianist/componist Egbert Derix de luisteraar weer op adem te krijgen om de tocht voort te zetten. De droog gehouden klank van saxofonist Peter Hermesdorf zet daarbij de nostalgische toon als een sacrale voorzanger. Erg mooi, terwijl de ritmesectie verstild meegroovt. De tien stukken op dit album zijn sterke, acoustische werken met een hele wereld aan invloeden met als hoofdnoemer hedendaagse jazz. De melodieen zijn meeslepend en vertellend en worden mooi van elkaar overgenomen door de diverse instrumenten. Het kwartet blijft gedurende het hele album op hoog niveau samenspelen. Soms verstild, dan weer strak swingend, zeer gevarieerd."

Muziekwereld, Nederlandse Toonkunstenaars Bond, oktober 2004.

"En dan nu deze prachtige cd waar Derix en Hermesdorf in hun composities weer een stap verder gaan en de band meer dan ooit als een band klinkt."

Glenn Corneille in Multi Music Magazine, oktober 2004.

"Eerlijke toegankelijke muziek. Pianist Egbert Derix is op dit album puik in vorm. Het door hem geschreven Ludi’s lineage doet sterk denken aan de Belgische minimal goeroe Wim Mertens. In Eg’s files en Arusha wordt duidelijk dat Peter Hermesdorf niet alleen een fenomenaal saxofonist is maar dito componist. Het messcherpe ritme van bassist Norbert Leurs en drummer/ percussionist Sjoerd Rutten duwt de nummers in positieve zin vooruit. Starling Hill een album zonder opsmuk en machtsvertoon moet nu eindelijk maar eens voor de grote verdiende doorbraak gaan zorgen."

L1 radio, oktober 2004.

"De band lijkt live in de studio te spelen en de composities zijn doordacht. De muzikanten laten elkaar uitgebreid soleren en de muziek doet denken aan Pat Metheny en het Modern Jazz Quartet, goed doordachte en lyrische jazz verrijkt met Afrikaanse ritmes."

Platomania, oktober 2004.

In hun composities voor het Searing Quartet gebruiken pianist Egbert Derix en saxofonist Peter Hermesdorf zo ongeveer allesbehalve belegen jazzidiomen. Afrikaanse zesachtste grooves, funky baspatronen, drum&bass en andere hippe eigentijdse dansmuziek, en ergens in de tweede set ineens een stukje swing. (..) De muzikanten spelen bijna puur akoestisch. Hermesdorf betoetert zonder moeite de achterste rij, en al verdwijnen er twee draadjes in de piano, het meeste geluid komt gewoon van het podium af.(..) Drummer Sjoerd Rutten krijgt vlak voor de pauze de gelegenheid om eens flink van leer te trekken, zodat het publiek ervan kan bijkomen met een drankje erbij. Hij is een drummer die zowel luisteraar als medemuzikant ritmisch alle hoeken van de kamer kan laten zien en je toch nooit het bos instuurt, een zeldzame combinatie van eigenschappen. Het concert van het Searing Quartet verloopt behoorlijk geregisseerd. Zorgvuldig opgebouwde thema's worden gevolgd door gewiekst uitgestippelde solodelen. Daarin gebeurt een hoop improvisatorisch geweld, met veel hippe outside-licks en overkokende piano's. De remmen gaan helemaal los in een stuk dat ontaardt in een vette discogroove. (..) En zelfs de opbouw van de set is heel slim gecomponeerd.(..) Searing maakt een soort gesofisticeerde kamerjazz: een combinatie van intelligente composities, aanstekelijke grooves, doordachte structuren, slimme arrangementen en vakbekwame improvisatiekunst. (..)

Marten Schulp in Jazznews, februari 2004.

SEARING QUARTET SET SAIL! Dit kwartet bestaat uit pianist Egbert Derix, saxofonist Peter Hermesdorf, bassist Norbert Leurs, en drummer Sjoerd Rutten. Deze mannen zijn geroutineerde musici die eigen werk vertolken, afgestemd op de tijdsgeest. Ze bespelen de luisteraar met sfeervolle, subtiele klanken uit de Jazzvalley der levende vrede. Hecht groovend komt er een crossover van traditionele jazz en latin-funk voorbij die zeer kostelijk smaakt. Een goed geslaage mix van uptempo tot ballad. Het album is zeer vakkundig geproduceerd, het geluid is droog en intiem. Het artwork is simpel en smaakvol uitgevoerd. Bij Searing Quartet is de vanzelfsprekendheid van het onbekende hoorbaar gemaakt. Set sail! is bovendien een must voor het jazzcafe.

Rakendra Smit, NTB muziekwereld, oktober 2003.

"Het adagium Less is more is geen uitvinding van een jazzmuzikant. Maar af en toe vind je er tussen de nootjesverslaafden eentje die een uitgebalanceerde compositie boven een virtuoze solo verkiest, en die ook nog de capaciteit heeft om dat in praktijk te brengen. Egbert Derix is er zo een. De pianist van het Searing Quartet stelt zich achter zijn instrument heel bescheiden op. Solistisch laat hij het spotlicht aan saxofonist Hermesdorf. Zijn kracht ligt in het componeren, een talent dat al meermalig erkend is door onder meer de juryleden van de Dutch Jazz Competition die hem vorig jaar de compositieprijs gaven. Op set sail!, het tweede album van het Maastrichtse viertal, staan elf nummers van klassieke schoonheid zonder een noot teveel. Zoals in het intro van Platonical Pete de spanning wordt opgebouwd met een beperkt aantal noten, is fenomenaal. Nummers als het half latijnse Swentibold Chocco en de breekbaar mooie afsluiter The Sadness of Beauty zijn uitschieters op een plaat die verder bijzonder uitgebalanceerd en volwassen klinkt."

Edo Dijksterhuis, NRC Handelsblad, juli 2003.

"Egbert Derix schrijft ook het merendeel van de stukken voor het op het eerste gezicht nogal traditionele Searing Quartet, dat hij leidt samen met saxofonist Peter Hermesdorf. Ook als pianist valt Derix niet direct op, hij blinkt vooral uit als componist. Een voorbeeldje. Finewood is een écht lied, zowel in de levendige sopraansax-vertolking van Hermesdorf, als in de vocale versie op een eerder verschenen album van de jonge Limburgse zangeres Digna Janssen. Toegankelijk, fantasievol, en zonder het strakke keurslijf dat veel jazzy liedschrijvers de das omdoet. Vorig jaar won Derix de Dutch Jazz Competition in de categorie 'beste compositie'. De zeven nieuwe stukken op Set Sail bewijzen opnieuw, dat jazz inderdaad veel meer is dan improvisatie alleen"

Alternate Take, juli 2003, Remco Takken

"Holland In Jazz is met hoorbare liefde samengesteld, maar het concept is wat aan de brave kant.(...) Maar gelukkig: de muziek op de cd mag er zijn. Twaalf componisten schreven muziek, twaalf stukken voor evenzovele provincies. Het zijn de sterk uitvergrote verschillen in stijl en opvatting van al die toondichters, die de eigen stem van Van der Lee's groep zo goed uit de verf laten komen. Martin Fondse springt er uit met zijn ode aan Bra-Bra-Brabant, en ook de Limburgse jazzcomponist Egbert Derix zet de muzikanten aan tot evenwichtig én avontuurlijk samenspel."

Alternate Take, juli 2003, Remco Takken

"Als componist en pianist heeft Egbert Derix, winnaar van de Dutch Jazz Competition prijs op het North Sea Jazz Festival, natuurlijk wel een en ander in huis. Samen met saxofonist Peter Hermesdorf tekent hij voor een elftal degelijke composities, in een plezierige variatie aan stijlen en stemmingen. Met name 'Sundance' en het verwante 'Finewood, beide met Hermesdorf lekker op dreef op de lyrische sopraansax, aangejaagd door Derix' gospelakkoorden en een stuwende ritmetandem (Norbert Leurs op bas en Sjoerd Rutten op drums), luisteren heerlijk weg. Kortom- genoeg kwaliteit, prima stukken."

Jeroen Warner in Pianowereld, juni 2003

"Le groupe hollandais Searing Quartet publie son deuxième album, "Set Sail". Parfois comparable à la démarche "européenne" de Diederik Wissels et Bart Defoort avec Streams, le quartette travaille sur les compositions de son pianiste Egbert Derix et du saxophoniste Peter Hermesdorf. Les ballades semblent être leur point fort. Trouvable via le net.

The dutch group Searing Quartet is releasing its second record, "Set Sail". Their music might remember the "european" approach music created by Diederik Wissels and Bart Defoort with "Stream". They play a repertoire made of compositions by pianist Egbert Derix and saxophonist Peter Hermesdorf, in which the most interesting part seems to be the ballads. Can be purchased through their web site."

Philippe Baron in Jazz News (RTBF website), mei 2003

"Geen wonder dat het Limburgse Searing Quartet dit jaar op het North Sea Jazz Festival in Den Haag staat: de zojuist verschenen cd 'set sail!' is een heerlijk swingende en bij momenten roerende jazzplaat. Pianist Egbert Derix en saxofonist Peter Hermesdorf dansen in en om elkaar heen, als twee maatje die elkaar al jaren kennen, constant dezelfde richting uitvarend. (…) Searing Quartet hijst de zeilen, en vaart als groep de toekomst in. Moet lukken met deze prachtige opvolger van het geprezen debuut 'Aquamagia'. Geweldig, die lange intro van het eerste sfeerstuk 'Platonical Pete' waarin bas, piano, sax en drums elkaar langzaam aftasten. In een van mijn andere favorieten, 'Swentibold Chocco' - klinkt even swingend en soulvol als de titel - hebben ze elkaar helemaal gevonden. Ook prachtig: 'In the beginning', een compositie van Derix en pianist Glenn Corneille. Kortom: ik kan niet wachten tot de live uitvoering op North Sea Jazz."

Ingrid Beckers in het Limburgs Dagblad, april 2003

"Het moet worden gezegd: de nieuwe plaat, Set sail!, imponeert. Het Searing Quartet klinkt veelzijdiger dan voorheen en speelt met veel meer flair en soul. Luister naar het fraai opgebouwde openingsnummer Platonical Pete. Alsof de laatste schroom is afgeworpen."

Paul van der Steen, Dagblad De Limburger maart 2003

"Wat je noemt een ambitieus project. Loet van der Lee onderstreept met Holland in jazz zijn Nederlandse roots. Twaalf componisten werden aan het werk gezet om de sfeer van hun landsdeel muzikaal te treffen. (..) Het handschrift van Horstenaar Egbert Derix (Searing Quartet) klinkt duidelijk door in La caverne, de mystieke en ingetogen ode aan Limburg die de plaat afsluit."

Dagblad De Limburger maart 2003

"Jongere klassieke en jazzpianisten wordt tegenwoordig nogal eens verweten dat ze uiterst correct spelen, maar tegelijk het avontuur uit hun spel hebben gebannen en daardoor teveel op elkaar zijn gaan lijken. Oude klassieke meesters als (....) Vladimir Horowitz en vroegere jazzgrootheden als (....) Wynton Kelly waren vrijwel direct herkenbaar. Het laatste is zeker waar, maar of genoemd verwijt voor elke jongere musicus opgaat is zeer de vraag. In elk geval komen in deze aflevering van Pianowereld twee jongere pianisten aan het woord die ieder op hun eigen manier aan een persoonlijke zoektocht zijn begonnen en zo uit het harnas weten te breken. De Fransman Alexandre Tharaud (....) en dichter bij huis heeft de jazzpianist Egbert Derix oorspronkelijkheid tot uitgangspunt verheven; met zijn zeer herkenbare composities sleepte hij op het North Sea Jazz Festival de prijs van de Dutch Jazz Competition in de wacht. (....) Positieve berichten voor de toekomst."

Sem van Gelder in Pianowereld, februari 2003

"Het schrijven van je eigen muziek, is misschien wel nét zo belangrijk, als het spelen zelf. Maar wat ís een goede jazzcompositie? Hoewel de jazz haar identiteit ontleent aan de improvisatie -het ter plekke bedenken van nieuwe muziek- bestaat er tóch zoiets als een voorbeeldige jazz-compositie. Naast een solide houvast voor de escapades van de solisten, is een jazzcompositie ook vooral een liedje. Het moet blijven hangen in het hoofd van de luisteraar.
De beste compositie van de Dutch Jazz Competition 2002 is door de vijfkoppige jury unaniem gekozen. De doorslaggevende reden was bij alle vijf de juryleden volkomen duidelijk: wat een prachtige melodie! Nothing beats a good melody! Dat geldt voor klassieke muziek, popmuziek, en ook jazz.
De componist van deze melodie is een reeds veelgevraagd jonge pianist. Behalve een map vol mooie composities, heeft hij ook een eigen kwartet, waarmee hij een sleutelpositie inneemt in de jongste Limburgse jazz-scene. De Beste Compositie is een duet voor tenorsax en piano; de Beste Compositie van 2002 gaat naar She isn't like you van Egbert Derix!"

Juryrapport Dutch Jazz Competition, NSJF juli 2002

"In een volgepakte bovenzaal van het Theater aan het Vrijthof demonstreerden pianist Egbert Derix cum suis dat het Searing Quartet met hun nieuwe repertoire de lat erg hoog hebben gelegd.(...) Met de muziek van het Searing Quartet is iets bijzonders aan de hand. Deze leunt weliswaar tegen de moderne jazz aan maar er is een minstens zo sterke associatie met de serieuze popmuziek mogelijk. (...) Het Searing Quartet is een virtuoze groep met absoluut originele denkers."

Laurent Sprooten in Jazznews, april 2002.

"De jonge pianist Egbert Derix nam de eerste Jerry van Rooyen Award in ontvangst. Winnaar Derix is niet alleen actief in opkomende groepen, hij componeert ook veel. Voor anderen, maar vooral voor het door hem geleide Searing Quartet."

De Volkskrant, november 2001

"Zij (het Searing Quartet) nemen de tijd om hun muzikale gedachten vorm te geven. De spanning die ontstaat naar het zoeken van een balans tussen tijd en ruimte is van een grote muzikaliteit en eenheid."

Juryrapport Jerry van Rooyen Award, november 2001

"De Nederlandse jazzpianist Egbert Derix herinner ik me haarscherp van het album Aquamagia van het Searing Quartet ,waarop zijn prachtige compositie Exit Ego staat (...) We kunnen weer van Derix's pianospel genieten maar ik kan niet helemaal met Digna's zang mee. She isn't like You, helemaal in Derixs componeerstijl bevalt me beter. In elk geval blijft Egbert Derix een pianist en zeker ook componist die het beluisteren waard is."

Sem van Gelder in Pianowereld, november 2001

"Searing Quartet: prachtige thema's die meteen aanspreken en in je hoofd blijven rondzoemen".

Muziekwereld, oktober 2001

"Eerst denk je: ze spelen een beetje braaf langs de traditionele lijnen - maar als je dat als gegeven accepteert hoor je enkele uren lang mooie, serene, soms sterk obsederende muziek van kundige muzikanten die weten waar het in de jazz om gaat. (...) Wanneer de saxofoon van Peter Hermesdorf even zwijgt voor een solo van pianist Egbert Derix - componist van de meeste nummers - hoor je hoezeer deze met bassist Jo Didderen en drummer Sjoerd Rutten net zo goed een schitterend trio zou kunnen vormen. Ik raak in lichte vervoering door de enorm lyrische strofen van de piano. (...) Met name de inleidingen die hij (Derix) speelt bij veel van zijn nummers zijn enorm boeiend. (...) Neem het prachtige "Exit Ego", waarin piano en sopraansaxofoon een weemoedig lied zingen, elkaar opvangend en bijsturend. Weemoedig zingen, dat doet Searing vaak en goed."

Sante Brun, 9 oktober 2001

"Vooral in ballads zoals Finewood en She isn't like you is Digna op haar best. Deze composities van Egbert Derix passen bij de omvang en klankkleur van haar stem: helder, fragiel, en spannend. De band die Digna begeleidt is zonder meer goed. Egbert Derix, Jo Didderen, en Geert Roelofs zorgen voor een sterke ondersteuning, strak en tegelijk melodieus. Instrumentalisten die hun grote vaardigheid in dienst stellen van de solist en het ensemble en in solo's afgewogen op de voorgrond treden."

Lucia Geurts in Jazznews, september 2001

"Achter dit kwartet rond zangeres Digna Janssen gaan sowieso voortreffelijke musici schuil, want naast Jo Didderen en Digna zelf, treffen we nog pianist Egbert Derix en drummer Geert Roelofs. Het feit dat ze al jaren samenspelen hoor je meteen aan hun spel af, en dan niet alleen aan de intuitieve waarop ze elkaar aanvoelen, maar ook door de ruimte die ze elkaar gunnen. Bovendien weten ze ook hoe ze een mooi liedje moeten schrijven.........en vormt het zelfgeschreven Finewood (van Egbert Derix en Digna) zelfs het hoogtepunt."

Popmagazine Heaven, september 2001

"De Limburgers Glenn Corneille (piano), Geert Roelofs (drums) maakten met hun Duitse bassist Werner Lauscher een droomdebuut (op het North Sea Jazz Festival). Het trio begon met eigen werk daarna volgden ook composities van Egbert Derix en Dave Brubeck."

Dagblad de Limburger, 16 juli 2001

"Ze liepen de hoofdprijs van de Dutch Jazz Competition net mis. De mannen van het Limburgse Searing Quartet. Voor die prijs hadden Peter Hermesdorf (saxofoon) , Egbert Derix (piano), Jo Didderen (bas), en Sjoerd Rutten (drums) nou net hun weerzin voor wedstrijden aan de kant geschoven. Maar het mocht niet zo zijn. Het liep gesmeerd voor het Searing Quartet. Ze hoorden bij de achttien groepen die geselecteerd werden uit 95 ingezonden demo's en cd's. Ze wonnen de voorronde in Tilburg. En dus mochten ze donderdagavond aantreden in het sjieke Diligentia voor de finale van de Dutch Jazz Competition. Het Searing Quartet moest als eerste van de zes finalisten aan de bak. In de toegestane twintig minuten bracht de groep drie composities van Egbert Derix. Een staalkaart van eigen kunnen: van de dromerige ballad "Exit ego" tot het uptempo "I am the judge". Na afloop van het optreden overheerste de tevredenheid. Het was door het vertoonde vakmanschap en vooral ook door de variatie in het gebodene een onderhoudende avond. Waar programmeurs en publiek van het North Sea Jazz Festival nogal eens de stelling "wat je van ver haalt is lekker" lijken aan te hangen, werd hier het bewijs geleverd dat dichtbij huis ook het nodige te halen is, constateerde presentator Guilly Koster terecht. Een jury met onder meer de musici Willem Breuker, Reggie Workman, en Yuri Honing moesten de appels met peren vergelijken. De keuze viel op On the line. Het Searing Quartet zal moeten wachten op nieuwe kansen."

Dagblad de Limburger, 14 juli 2001

Song Evaluatian: Instrumental. Finalist "Exit Ego". "Great use of melodic contrast. Moody and complex instrumental work. Consistently engaging. Bravo!"

The Great American Song Contest, Songwriters Resource Network, Januari 2001

"In een volgepakt Schlemmer speelde zondagmiddag 17 september (2000) het Searing Quartet de sterren van de Venlose hemel. Zij speelden nummers van Derix en Hermesdorf. Kanjers waar Limburg trots op mag zijn. Jo Didderen en Geert Roelofs waren de rots in de soms heftige branding. De cd van dit kwartet, "Aquamagia" , is een must voor elke sterveling.."

Jazznews, oktober 2000.

"De Prijsvraag Beginnende Componisten had drie prijswinnaars opgeleverd die gedichten van de VSB-genomineerden op muziek hadden gezet. Twee versies van 'tijdopname' (C.O. Jellema) van componisten Coen van Dam en Egbert Derix, en 'Nee en Ja' (K.Michel) werden mooi vertolkt door Trijntje Oosterhuis, onder begeleiding van het Trio Polo de Haas."

NRC Handelsblad, juni 2000.

"Ik vind het heerlijk om muziek te horen die een ruimtelijke indruk wekt. Die sensatie onderging ik weer eens toen ik de cd "Aquamagia" van het Searing Quartet opzette. Postbopjazz die zelfs in uptempo je niet bespringt maar rustig uitnodigt om aandachtig te luisteren. Achter Searing schuilt de aangename Nederlandse pianist Egbert Derix in wiens groep de voortreffelijke saxofonist Peter Hermesdorf speelt. Warm aanbevolen!"

Sem van Gelder in Pianowereld (februari 2000)

"Het werk van Derix is betoverender, dat van Hermesdorf avontuurlijker maar voor beide geldt dat het zeer oorspronkelijke componisten zijn die ook als uitvoerende musici artistieke virtuositeit paren aan klassieke esthetiek. Op sommige momenten doet hun samenwerking denken aan die van Keith Jarrett en Jan Garbarek. Zeker in het bijna unisono gespeelde "She isn't like you", een ballad van krachtige schoonheid."

Jan Rensen in De Gooi- en Eemlander (december 1999)

"De saxofoonsolo's van Peter Hermesdorf zijn hemels. Ook Egbert Derix weet als solist en begeleider volledig te overtuigen. De cd klinkt heel "live", het is alsof je naast de drummer staat. Klasse!"

Muziekwereld (Nederlandse Toonkunstenaars Bond, december 1999)

"De composities zijn van hoog niveau.De souplesse waarmee ze uitgevoerd worden zo goed dat de complexiteit van de stukken lager lijkt dan ze in werkelijkheid is. Dezelfde logica die Hermesdorf en Derix bij hun composities hebben horen we terug in de manier waarop ze improviseren. Ogenschijnlijk eenvoudig maar in essentie doorwrocht en intens."

Joep van Leeuwen in het Limburgs Dagblad (november 1999).

Colofon

This site was last updated on: